Biografia

Polski malarz epoki romantyzmu, uznany portrecista. Wywodził się z rodziny prawniczej i kontynuując tradycje rodzinne studiował prawo w Wiedniu (1841-1845). Tam też uczył się malarstwa u J. Danhausera i F. Eybla. W latach 1846-1867 mieszkał w Paryżu, gdzie kontynuował studia malarskie u L. Cognieta. Na tamtejszym Salonie w 1852 roku odniósł pierwszy większy sukces zdobywając medal I klasy w dziedzinie portretu za obraz przedstawiający podobiznę generała Dembińskiego. Jego pracownię odwiedził wówczas słynny malarz Eugène Delacroix. W 1861 ożenił się z miłością czasów młodzieńczych – Kamilą z Salzgeberów Blühdorn, z którą miał dwoje dzieci. W 1866 roku został członkiem Polskiego Towarzystwa Historyczno-Literackiego w Paryżu. W rok później opuścił Paryż i powrócił do kraju. Zamieszkał w majątku Pałahicze koło Stanisławowa, następnie w Bortnikach koło Chodorowa we Lwowskiem. Pod koniec życia osiadł w Krakowie. W 1893 roku został dyrektorem i prezesem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych i przewodniczącym Komitetu Muzeum Narodowego. 24 grudnia 1894 został nominowany na dyrektora Szkoły Sztuk Pięknych, jednak stanowiska tego nie objął, umierając niespodziewanie cztery dni później 28 grudnia 1894 po krótkiej chorobie. Pochowany został na cmentarzu Rakowickim w Krakowie w grobowcu rodzinnym.
Henryk Rodakowski