Biografia

Bracia bliźniacy, polscy malarze żydowskiego pochodzenia, związani z Bractwem Św. Łukasza. Urodzili się w Warszawie w ubogiej żydowskiej rodzinie. Pierwszym nauczycielem Efraima i Menasze był starszy brat Józef, także malarz. Ukończyli cztery klasy szkoły średniej. Menasze od 1920, a Efraim od 1916 pracowali w charakterze pracowników biurowych. Od 1921 studiowali malarstwo w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych u Miłosza Kotarbińskiego. Debiutowali w 1922 na IV Wystawie Obrazów i Rzeźb zorganizowanej przez Gminę Żydowską. Jesienią 1923 roku Menasze został przyjęty do Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na studia malarstwa i rysunku, od 1924 na liście studentów figurował także Efraim. Ich nauczycielami byli: Tadeusz Pruszkowski, Władysław Skoczylas i Wojciech Jastrzębowski. Tworzyli często wspólnie, malując kompozycje figuralne, portrety i pejzaże; podpisywali się wtedy tylko nazwiskiem. W 1931 albo 1932 roku wyjechali na półroczne studia zagraniczne do Francji, Niemiec i Belgii. Udzielali się malarsko i towarzysko w kręgu artystów warszawskich i lwowskich. Mieli kontakty z lwowskimi formacjami artystycznymi Artes i Ster, od 1930 roku w elitarnym ugrupowaniu Szkoła Warszawska, należeli także do Zrzeszenia Żydowskich Artystów Malarzy i Rzeźbiarzy. W 1939 przebywali we Lwowie, a w 1940 przypuszczalnie w Moskwie. Następnie znaleźli się w getcie białostockim. Z getta w listopadzie 1943 zostali deportowani do KL Stutthof. Zamordowani przez strażników w obozie koncentracyjnym we Flossenbürgu dzień przed wyzwoleniem obozu.
Efraim i Menasze Seidenbeutel