Biografia

Przez krótki czas uczył się rysunku u Wojciecha Gersona w Warszawie, ale malować zaczął dopiero po przyjeździe do Paryża w roku 1888. Tam, uczył się w Akadémie Julian i Akadémie Colarossi. Zaprzyjaźniony z Paulem Gauguinem, w l. 1890-1895 wyjeżdżał wraz z nim do Le Pouldu w Bretanii, gdzie zbliżył się do grupy malarzy tzw. szkoły Pont Aven. Około 1890 roku Ślewiński poszukiwał też własnego stylu opartego na radach mistrza. Malowane w tym okresie obrazy mają harmonijną, raczej wyciszoną kolorystykę, pozbawioną gwałtownych kontrastów barwnych, o przewadze ciepłych tonów zwłaszcza czerwieni i brązów.W 1896 zamieszkał w Le Pouldu na stałe. W 1898 podróżował do Hiszpanii. Lata 1905-1910 spędził w Polsce - w Krakowie, Poroninie, Warszawie. W 1907 był w Monachium. W 1908 został profesorem warszawskiej Szkoły Sztuk Pięknych, otworzył także własną szkołę malarską. W 1910 wrócił do Francji i na stałe zamieszkał w Doëlan w Bretanii. Malował martwe natury, kwiaty, portrety, krajobrazy z Tatr, Podhala i Kazimierza nad Wisłą, ale głównie nadmorskie pejzaże z Bretanii. Jego obrazy charakteryzują się syntetyczną formą, subtelnym kolorem i miękką linią konturu, z lekką nutą melancholii. Dzięki Ślewińskiemu martwa natura stała się ważnym tematem w malarstwie polskim. Władysława Jaworska pisała o martwych naturach Ślewińskiego: "Można zaryzykować twierdzenie, że w martwej naturze i kwiatach wypowiedział się najpełniej i najbardziej osobiście. I to w sensie emocji, jak i malarskiego kunsztu" (W. Jaworska, Władysław Ślewiński, Warszawa 1991, s. 82).
Władysław Ślewiński