Polski malarz, ur. 1911 w Warszawie, zm. 1999 w Warszawie. Był malarzem ściśle związanym z Warszawą, gdzie mieszkał i pracował. W latach 1926-1931 studiował w warszawskiej Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych i Malarstwa (dawna Klasa Rysunkowa). Wiodącym tematem jego obrazów były widoki miejskie, malował głównie w technice olejnej i akwarelowej. W latach 1935-1938 stworzył cykl akwarel przedstawiających obiekty polskiej architektury; wśród nich, widoki Sandomierza, Krakowa, Kazimierza nad Wisłą, a także wnętrza zabytkowych kościołów czy pałaców, m.in. Zamku Królewskiego w Warszawie i Pałacu w Wilanowie. W latach 1936-1939 artysta używał pseudonimu „Władysław Stachowicz”, lecz po tym okresie zrezygnował z tego i powrócił do sygnowania obrazów prawdziwym nazwiskiem. Malował również pejzaże i wiejskie sceny rodzajowe jak kuligi, sanny, zaprzęgi, wesela, konie na tle krajobrazu. W latach 1967-1969 wyjeżdżał na dłuższe pobyty do Danii.