Malarz, ur. w Krakowie w 1899 roku. Przedstawiciel piątego pokolenia rodziny Pochwalskich – malarzy, bratanek Kazimierza Teofila Pochwalskiego – najsławniejszego z tego rodu. Większość życia spędził w Krakowie, gdzie z dużym sukcesem zadebiutował w wieku 16 lat na wystawie w Pałacu Sztuki. Następnie do 1922 roku studiował w krakowskiej ASP gdzie był jednym z ulubieńców Józefa Mehoffera, studiując równolegle historię sztuki na UJ. Po ukończeniu akademii spędził rok na stypendium w paryskiej Academie Ranson ucząc się pod kierunkiem Maurice’a Denisa. Wrócił do Krakowa gdzie włączył się w miejscowe życie artystyczne. Jego malarstwo wpisuje się w tradycję polskiego modernizmu. Najchętniej malował figuralne, często wielopostaciowe kompozycję. Wiele z jego przedstawień ma charakter alegorii, malował również pejzaże, portrety, rzadziej martwe natury. Posługiwał się rozjaśnioną, ciepłą gamą barwną. Wystawiał z Towarzystwem Artystów Polskich „Sztuka” i Jednorogiem, wraz ze swoim bratem Stanisławem należał do inicjatorów założenia ; Zrzeszenia Artystów Plastyków „Zwornik”. Ważną role odegrał również jako konserwator dzieł sztuki, do odnowionych przez niego dzieł zaliczyć można m. in. obrazy w katedrze wawelskiej. Wielka encyklopedia malarstwa polskiego, Wydawnictwo Kluszczyński, Kraków 2011