Jeden z najwybitniejszych polskich batalistów, malarz koni, epizodów bitewnych i scen rodzajowych. Wcześnie osierocony, pozostawał pod opieką matki Krystyny z Lessów, osoby wszechstronnie uzdolnionej, oraz jej rodziny zamieszkującej majątki w rejonie Radomia. Miał zostać inżynierem i w tym celu wyjechał na studia do Paryża. Spotkanie z Juliuszem Kossakiem zadecydowało jednak o całkowitym poświęceniu się malarstwu. Wyjechał do Monachium, gdzie pod koniec 1867 r. otworzył własną pracownię. ; talent Brandta doceniły Akademie Sztuk Pięknych w Berlinie, Monachium i Pradze, nadając mu tytuł honorowego profesora, liczne muzea niemieckie eksponowały jego płótna (w Berlinie, Dreźnie, Hamburgu, Lipsku, Monachium, Wrocławiu i in.); studiował w Monachium i tam osiadł, ciesząc się autorytetem i powodzeniem, wokół niego skupiło się artystyczne środowisko emigracyjne określane mianem "polskiej szkoły"; otrzymał wiele nagród na światowych wystawach w Paryżu, w Monachium i Berlinie oraz odznaczenia hiszpańskie i bawarskie; jego pierwsza wystawa odbyła się w Zachęcie w 1887 r.; malował wielofigurowe, dekoracyjne kompozycje często ukazujące sceny z dziejów XVII-wiecznej Polski; jego pasją było malowanie barwnych strojów, broni i postaci w ruchu; jest jednym z najwyżej cenionych i najdroższych polskich malarzy.