W latach 1888-1890 studiował w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych w pracowniach Feliksa Szynalewskiego, Izydora Jabłońskiego i Władysława Łuszczkiewicza. Naukę kontynuował w Akademii wiedeńskiej pod kierunkiem Christiana Griepenkerla i Alfreda Eisenmengera oraz w prywatnej szkole Antona Ažbégo w Monachium. Wystawiał od 1891 roku; prezentował swoje prace w warszawskim Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych oraz w krakowskim i lwowskim TPSP. Od 1903 roku uczył malarstwa w lwowskiej szkole S. Batowskiego. Po zakończeniu I wojny światowej Bratkowski wyjechał do Włoch i zamieszkał w Capri. W Italii spędził okres międzywojenny. Malował niemal wyłącznie nastrojowe pejzaże - najczęściej w technice olejnej - odznaczające się dużą wrażliwością na naturę i światło. Największą popularnością cieszyły się malowane przez artystę słoneczne widoki Capri oraz nadmorskie nokturny.