Polsko-izraelski malarz, rysownik, scenograf i pedagog. Po ukończeniu gimnazjum w Mielcu studiował przez rok filozofię na Uniwersytecie Jagiellońskim, po czym przeniósł się na krakowską Akademię Sztuk Pięknych, gdzie kształcił się w pracowniach Władysława Jarockiego i Wojciecha Weissa. W jego rozwoju artystycznym silne były też pierwsze lekcje i wskazówki ojca, Izaaka, twórcy polichromii synagogalnych. Przed wojną uczył rysunku w żydowskim gimnazjum w Tarnowie i ożenił się z malarką Fryderyką Sternberg. W 1940 roku został aresztowany przez władze sowieckie i wywieziony do Kazachstanu, skąd po zwolnieniu trafił do Kijowa, pracując tam jako scenograf teatrów kijowskich. Po wojnie wrócił do Krakowa jako ilustrator Żydowskiej Komisji Historycznej, jednak po tragicznej stracie całej najbliższej rodziny zdecydował się na emigrację. Przez Cypr, gdzie spędził piętnaście miesięcy w brytyjskim obozie internowania, dotarł w 1948 roku do Tel Awiwu. W Izraelu mocno związał się z tamtejszym szkolnictwem artystycznym – współtworzył Instytut Malarstwa i Rzeźby Marine oraz wykładał w Bat Yam, projektując równolegle dla teatrów. Wczesny etap jego twórczości to głównie impresjonistyczne pejzaże i portrety nawiązujące do stylu Jakuba Pfefferberga i Abrahama Neumana. Z czasem niemal całkowicie zdominowały ją grafika i akwarela, w których utrwalał architekturę synagog, codzienne życie sztetli oraz tworzył poruszające cykle poświęcone Zagładzie. Wydał również cenione albumy ze szkicami, m.in. z podróży do Włoch. Największa kolekcja jego prac dokumentujących Holokaust znajduje się w Ghetto Fighters' Museum w Jerozolimie, natomiast wczesne rysunki oraz przedwojenne płótna posiadają w swoich zbiorach m.in. Muzeum Narodowe i Muzeum Krakowa.