Polska malarka i rysowniczka, autorka portretów, scen rodzajowych oraz obrazów religijnych. Związana z Leonem Halbanem, cenionym profesorem i historykiem prawa, lata II wojny światowej spędziła wraz z mężem we Lwowie. Po wojnie i rozstaniu artystka na stałe osiadła w Krakowie, gdzie w pełni poświęciła się pracy twórczej i włączyła w lokalne środowisko kulturalne. Swoje dzieła regularnie prezentowała krakowskiej publiczności na wystawach organizowanych w latach 1947–1955. W jej warsztacie dominowało malarstwo olejne, choć chętnie sięgała również po akwarelę i gwasz. Jako rysowniczka z dużą swobodą i wyczuciem posługiwała się ołówkiem, sangwiną, kredkami oraz pastelami, zarówno suchymi, jak i olejnymi. W dorobku tematycznym Halbanowej szczególne miejsce zajmuje portret, ze wskazaniem na niezwykle wrażliwe, kameralne wizerunki dzieci. Tworzyła nie tylko jako niezależna artystka, ale i na prestiżowe zlecenia instytucjonalne – w latach 50. XX wieku, na zamówienie Polskiego Towarzystwa Miłośników Astronomii w Krakowie, namalowała portrety Mikołaja Kopernika i Galileusza, które ozdobiły siedzibę towarzystwa. Płótna i szkice sygnowała najczęściej jako „E. Halban" lub „E. Halbanowa", sporadycznie decydując się na użycie formy „Spirin-Halbanowa".