Malarka i publicystka, żona malarza Eugeniusza Arcta. Pochodziła z zamożnej, zasymilowanej rodziny warszawskich Żydów. Ukończyła prywatne gimnazjum żeńskie Krystyny Malczewskiej, a w 1922 roku zaczęła studiować filozofię na Uniwersytecie Warszawskim. Prawdziwą pasją okazała się jednak sztuka – do 1925 roku szlifowała warsztat malarski pod okiem prof. Tadeusza Pruszkowskiego.

W 1929 roku, razem z Mary Litauer i Elżbietą Hirszberżanką, założyła grupę artystyczną „Kolor". Zaczęła też regularnie pokazywać swoje prace. Można je było zobaczyć m.in. na wystawach Związku Zawodowego Artystów Polskich (1929), w słynnym salonie Czesława Garlińskiego (1930) czy w Instytucie Propagandy Sztuki (1933). W tym samym czasie wzięła udział w dużej wystawie „Ars Feminae" w warszawskiej Zachęcie, gdzie zaprezentowała płótna „Ule" i „Przed burzą".

Przede wszystkim malowała pejzaże (szczególnie chętnie uwieczniała Kazimierz nad Wisłą i Sandomierz), motywy związane z wodą, a z czasem również kwiaty. Zgodnie z nazwą grupy, którą współtworzyła, najważniejszą rolę w jej obrazach odgrywał kolor. Początkowo stawiała na przygaszone szarości, budując liryczny, nieco melancholijny nastrój, by z czasem przejść do znacznie odważniejszych, kontrastowych zestawień. Oprócz malowania miała też zacięcie dziennikarskie – jej teksty o sztuce regularnie ukazywały się na łamach czasopisma „Plastyka".

Podczas II wojny światowej musiała się ukrywać - przetrwała po stronie aryjskiej używając fałszywych dokumentów z nazwiskiem Klimaszewska (którego używała także po wojnie), w czym bardzo pomogła jej Zofia Czasznicka. Po wojnie nie porzuciła sztuki, wciąż chętnie wracała do swoich ulubionych motywów pejzażowych, a w 1964 roku ponownie zawitała do Zachęty, wystawiając tam swój obraz „Miasteczko".