polski malarz pejzażysta. Studiował w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie oraz pod okiem Franciszka Kostrzewskiego. W 1860 roku wyjechał do Paryża, gdzie pozostał do końca życia. Malował pejzaże nadwiślańskie, świętokrzyskie, górskie i wiejskie, ukazując życie wsi oraz ludzi, np. „Oracz" czy „Sieroty". Był jednym z pierwszych polskich pejzażystów, którzy uwzględniali światło i cień w swoich pracach. W jego twórczości widać wpływy malarzy holenderskich i Barbizończyków. Po jego śmierci podano, że nie miał potomków, choć Eugeniusz Schummer twierdził, iż był jego wnukiem.