Biografia

Studiował w latach 1945-1949 na Wydziale Malarstwa i Grafiki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie pod kierunkiem Czesława Rzepińskiego i Konrada Srzednickiego. Dyplom uzyskał w 1955. Od 1950 pracował jako pedagog w macierzystej uczelni, od 1980 był jej profesorem. W latach 1978-1981 był dziekanem Wydziału Malarstwa, a w 1981-1987 prorektorem ASP. We wczesnych latach uczestniczył w II, III i IV Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki (1951-1954), a także w słynnej wystawie w warszawskim Arsenale (1955) i jej niemieckich edycjach pn. „Junge Generation" w Berlinie i Lipsku (1956). W tym okresie reprezentował nurt malarstwa figuratywnego o wyraźnym rysunku i lekkich, płasko kładzionych polach koloru. W latach 60. malował tajemnicze, pełne metaforycznych odniesień Wnętrza i Martwe natury, w których chętnie eksperymentował z fakturą w duchu malarstwa materii. W kolejnej dekadzie zainteresował się kompozycjami figuralnymi, tworząc pastisze klasycznego malarstwa z wielkich epok sztuki ("Akt z futrem wg Rubensa", 1973). Ten wątek z czasem przybrał formę monumentalnych poliptyków (seria "Karol IV z rodziną wg Goyi", 1979-1981; "Kobiety algierskie wg Delacroix", 1987). Równolegle od wczesnych lat 80. w malarstwie Joniaka dominuje pejzaż, głównie krajów południowych (Francja, Hiszpania, Włochy). W 1995 artysta wygrał VII Festiwal Sztuki w Magné (Francja), co otworzyło mu drogę do honorowego członkostwa Académie Européenne des Arts w Paryżu.
Juliusz Joniak