Wszystkie prace dostępne do sprzedaży prezentujemy także na naszej stronie internetowej [zobacz katolog on-line]

Tadeusz Kantor był artystą wszechstronnym – malarzem, scenografem, teoretykiem sztuki, twórcą happeningów, ale przede wszystkim wyjątkową i oryginalną osobowością teatru XX wieku – autorem, reżyserem i aktorem. Już podczas okupacji stworzył w Krakowie podziemny teatr eksperymentalny, który odegrał rolę scalającą środowisko ludzi sztuki. Jego kontynuację stanowił powstały w 1956 roku teatr Cricot 2, nawiązujący do tradycji przedwojennego awangardowego teatru plastyków Cricot, założonego przez Józefa Jaremę. We wczesnym okresie Kantor tworzył przedstawienia inspirowane sztukami Stanisława Ignacego Witkiewicza (Mątwa, W małym dworku, Wariat i Zakonnica, Nadobnisie i Koczkodany), które w znaczny sposób przyczyniły się do popularyzacji tej trudnej dramaturgii. Światowe uznanie zyskały jednak przede wszystkim późniejsze realizacje Kantora, tworzone częściowo pod wpływem prozy Brunona Schulza, a zarazem - co stanowiło o ich niezwykłym klimacie - odwołujące się do biografii autora, sięgające do prywatnego archiwum pamięci ("Teatr śmierci: Umarła klasa", 1975; "Gdzie są niegdysiejsze śniegi?", 1979; "Wielopole, Wielopole", 1980; "Niech sczezną artyści", 1985; "Nigdy tu już nie powrócę", 1988; "Dziś są moje urodziny", 1991).