Thumbnail
Bronisław Pelczarski (1878 - 1951)
Bronisław Pelczarski (1878 - 1951)

Rzeźbiarz urodzony w Rymanowie na Podkarpaciu, brat Władysława, także rzeźbiarza. Początkowo uczył się w Zakopanem w Szkole Przemysłu Drzewnego, następnie od 1896 roku w krakowskiej Szkole sztuk Pięknych. Jego profesorami byli Alfred Daun, Konstanty Laszczka oraz Leon Wyczółkowski. W latach 1904-1905 uzupełniał naukę w Warszawie w pracowni Piusa Welońskiego, a następnie odbył podróże do Francji i Włoch. Osiadł w Krakowie, gdzie mieszkał do końca życia. W 1911 roku objął stanowisko starszego asystenta w pracowni Laszczki w ASP. W 1925 roku prowadził zajęcia z modelowania na Wydziale Architektury. W 1930 roku uzyskał tytuł adiunkta i do wybuchy II wojny światowej uczył kucia w kamieniu i obróbki drewna. Tworzył rzeźby głównie w gipsie i terakocie, rzadziej w drewnie. Ulubionym tematem były portrety, figury całopostaciowe, półpostacie oraz grupy. Często sięgał po temat macierzyństwa, przedstawiał dzieci, typy z ludu. Jego prace znajdują się w Muzeum Narodowym w Krakowie, Muzeum w Rzeszowie i w kolekcjach prywatnych. Duża część dorobku artysty została zniszczona podczas II wojny światowej, a swoje wczesne prace prawdopodobnie zniszczył sam po powrocie z podróży artystycznej do Paryża po studiach.

Zobacz także:
6164?size=medium