Thumbnail
Tadeusz Kuntze (1727 - 1793)
Tadeusz Kuntze (1727 - 1793)

Jeden z najwybitniejszych przedstawicieli późnego baroku (zwany także Tadeusz Konicz, a także Taddeo Pollacco), przyszedł na świat w Zielonej Górze (wówczas Grunberg), w rodzinie muzyka Gottfrieda Kuntzego. Dorastał w Krakowie pod kuratelą bp. płockiego i kanonika krakowskiego Andrzeja Stanisława Kostki Załuskiego, swojego wieloletniego protektora. Za jego sprawą wyjechał w 1747 roku na studia do Rzymu, gdzie podjął naukę malarstwa w Akademii Francuskiej oraz w Scuola del Nudo przy Akademii św. Łukasza. Jednocześnie uczył się prywatnie u malarza Lodovica Mazzantiego. Tworzył przeważnie obrazy religijne, zamawiane przez swego mecenasa (na zlecenie Załuskiego powstały w 1754 roku w Rzymie dwa obrazy przeznaczone do katedry na Wawelu: "Męczęństwo św. Wojciecha" i "Święty Kazimierz"), ale także przez duchownych i świeckich Rzymu - przed 1754 namalował "Wskrzeszenie Piotrowina", znajdujące się w rzymskim kościele S. Stanislai dei Polacchi. Ok. 1757 powrócił do Krakowa i został malarzem nadwornym Załuskiego. Kuntze był artystą wybitnym, w XVIII wieku jednym z niewielu Polaków, którego twórczość osiągnęła wysoki zachodnioeuropejski poziom. W ciągu kilku pierwszych lat pobytu w Rzymie szybko opanował najlepsze zdobycze tamtejszego malarstwa. Rozpoczynał od akademizmu, stylu klasycyzującego, by następnie wkroczyć w panujące wtedy rokoko. Obrazy i freski Kuntzego wypełniają liczne ołtarze, zdobią ściany i sklepienia świątyń Krakowa, Kocka, Warszawy (m.in. obraz Nawiedzenia w wielkim ołtarzu kościoła Wizytek) i Rzymu.

Zobacz także: