Thumbnail
Jan Skotnicki (1876 - 1968)
Jan Skotnicki (1876 - 1968)

Malarz i grafik urodzony w Bobrownikach. Studiował w Petersburgu, Krakowie i Paryżu, był uczniem Leona Baksta, Jacka Malczewskiego, Józefa Mehoffera. Współpracował z kabaretem „Zielony Balonik", razem z Władysławem Skoczylasem założył Towarzystwo „Sztuka Podhalańska". Podczas I wojny światowej był oficerem II Brygady Legionów, przez pewien czas kierował też w Zakopanem komitetem pomocy cywilom. Wśród osób, którym pomógł wtedy opuścić areszt austriacki był niejaki Ulianow, znany później jako Lenin. W 1945 r. podobno dziękował mu za to ambasador ZSRR. W okresie międzywojennym Jan Skotnicki kierował Departamentem Sztuki w Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. Po drugiej wojnie światowej, gdy wycofał się z życia publicznego, prowadził m.in. ognisko plastyczne w Grodzisku Mazowieckim. „Chcemy ludziom otworzyć oczy na piękno natury, chcemy przez to podnieść poziom ich kultury wewnętrznej, wzbogacić życie," mówił w jednym z wywiadów. Malował olejno i akwarelą, rysował i uprawiał grafikę. Tworzył młodopolskie sceny figuralne o tematyce historycznej i militarnej oraz pejzaże. W późniejszych latach rozszerzył twórczość o malarstwo portretowe. W 1906 roku miał pierwszą wystawę indywidualną w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych, a w 1910 roku wystawiał swoje prace na Powszechnej Wystawie Sztuki Polskiej we Lwowie. Kolejne dwie duże wystawy twórczości Jana Skotnickiego miały miejsce w Towarzystwie Zachęty Sztuk Pięknych w 1913 i 1918 roku. Jest autorem pamiętników "Przy sztalugach i przy biurku" (1957). Żoną Jana była Teodora z Trenklerów, malarka i rzeźbiarka (1881- 1963). Zmarł w 1968 roku w Podkowie Leśnej.

Zobacz także:
4882?size=medium